 |
| źródło: www.etsy.com |
Te nieużywane, ponadstuletnie buciki, nie dość, że piękne i chciałabym takie mieć, i w nich chodzić (szkoda, że nie jestem "młodym chłopcem":), to jeszcze podziałały na moją wyobraźnię w sposób wprost niewiarygodny. Na dobrych kilka godzin przeniosłam się mentalnie do 19-wiecznej Ameryki. Przed oczami przewijały mi się obrazy z filmów dotyczących tego okresu, które obejrzałam. Zaczęłam snuć domysły: dlaczego nikt w tych butach nie chodził?, wszak butów dawniej nie kupowało się co dzień i nie każdego było na nie stać, więc kogo było stać na niechodzenie w nowych butach?, co się stało z brakującym guziczkiem? i jak to się stało, że się oderwał?, czy to było przyczyną ich idealnego stanu?, jak przetrwały do naszych czasów?, kto i gdzie je przechowywał? Opowieści zaroiły się w mojej głowie, przeważnie smutne niestety, ale jaka historia mogła się dobrze skończyć po przeszło 100 latach?
Za to właśnie kocham starocie. Dlatego właśnie, nie mogąc się doczekać ich "starości", patynuję swoje prace a historii już muszą doczekać się same.
